08-01-17

BIJNA EEN SPROOKJE

Hij was hoe dan ook wondermooi
De kale krulwilg zonder vrolijke tooi
Toen hij op zijn thans blote bast
 Schitterend de last droeg van de eerste sneeuw

Hij stomverbaasd toekeek hoe de poes
Als een rendier op kousenvoeten
In overmoed en gelukkig zijn huppelde
Van stapsteen naar stapsteen zonder

Eén wit vers op het wintergras aan te raken
Het was het moment om een diepe zucht te slaken
Levensecht te geloven in maak Mij bekend
Van hierboven ook al twijfel ik soms

 ©De Kimpe Marleen
8 januari 2017

21:20 Gepost in Blog, gedachten | Permalink |