17-02-17

DE ALFA EN DE OMEGA

Met het neusje platgedrukt aan de ruit


kijkt ze haar ogen uit als de blinddoek afvalt


zo tussen licht en donker als de zon opkomt


 dampen de wereld stil ontsluieren in het komen


in het gaan maar ze wil aan de andere kant staan


bovenop de bergtop het panorama waarnemen


 het geven en het nemen van het aardse bestaan


het wereldse werkt verslavend de groei staat dan stil 

dat 

is niet wat de rechterhand wil die werpt een schaduw

 

al schrijvend neer volgt het spoor hoort op de rails


zinnen racen die luidop de Alfa en de Omega lezen


de Eerste en de Laatste van bij het begin.

©De Kimpe Marleen
2010 - 17 februari 2017

11:38 Gepost in Blog, gedachten | Permalink |