19-02-17

DE WOLKEN TEN SPIJT

Wolken knetteren een kampvuur
 trachten de nog smeulende zon
 met huid en haar op te eten
 ze gloort toch zonder vlam

het lijkt erop dat de vorstin
een schuiloord zoekt alsof
de duisternis terrein wint
niets is minder waar

 doch de donkerste wolken
huilen als wolven hun boosheid uit
verjagen het licht in een bedorven
stoet plaaggeesten van henzelf

happen in de fakkel van de dag
het kolossaal zwart verslindt
als de zon het niet wint maar
het zonnehart ademt heel diep in

tot middenin de Lichtcentrale
laadt zendstralen op verheft stem
door Hem met Hem in Hem en kijk
daar verschijnt ze de hemel te rijk.

©De Kimpe Marleen
2010 - 19 februari 2017

21:14 Gepost in Blog, gedachten | Permalink |