23-02-17

KLASSIEK LEEFT MET BART

Radio Klara
is thuis
cirkelt met
een straalvliegtuig
boven ons huis

strooit pitjes van
verboden vruchten neer
om op te zuigen
de ganse dag
we lachen naar

Bart
 de stoute piloot
hij trekt zielen
uit de goot met Bach
die ons niet hoort

maar elkeen doorboort.

©De Kimpe Marleen
23 februari 2017

11:46 Gepost in Blog, gedachten | Permalink |

21-02-17

HET ERFDEEL

De ruiten
wenen
tranen met tuiten
zowel binnen als buiten
want zij huilt

goudgele blaadjes

één voor één
vallen ze af
delven ze
het eigen graf
van de zonnebloem

ik vraag haar

weet je nog … toen
jouw zonnepaleis
welhaast kaalgeplukt
maar moedig
hervat ze de reis

werp een afscheidszoen

naast haar mast
 beleggen kleintjes
thans het stukje grond
imiteren de moeder fijntjes
leggen het geërfd goud in

 hun onschuldige mond.

©De Kimpe Marleen
21 februari 2017

11:23 Gepost in Blog, gedachten | Permalink |

19-02-17

DE WOLKEN TEN SPIJT

Wolken knetteren een kampvuur
 trachten de nog smeulende zon
 met huid en haar op te eten
 ze gloort toch zonder vlam

het lijkt erop dat de vorstin
een schuiloord zoekt alsof
de duisternis terrein wint
niets is minder waar

 doch de donkerste wolken
huilen als wolven hun boosheid uit
verjagen het licht in een bedorven
stoet plaaggeesten van henzelf

happen in de fakkel van de dag
het kolossaal zwart verslindt
als de zon het niet wint maar
het zonnehart ademt heel diep in

tot middenin de Lichtcentrale
laadt zendstralen op verheft stem
door Hem met Hem in Hem en kijk
daar verschijnt ze de hemel te rijk.

©De Kimpe Marleen
2010 - 19 februari 2017

21:14 Gepost in Blog, gedachten | Permalink |

17-02-17

DE ALFA EN DE OMEGA

Met het neusje platgedrukt aan de ruit


kijkt ze haar ogen uit als de blinddoek afvalt


zo tussen licht en donker als de zon opkomt


 dampen de wereld stil ontsluieren in het komen


in het gaan maar ze wil aan de andere kant staan


bovenop de bergtop het panorama waarnemen


 het geven en het nemen van het aardse bestaan


het wereldse werkt verslavend de groei staat dan stil 

dat 

is niet wat de rechterhand wil die werpt een schaduw

 

al schrijvend neer volgt het spoor hoort op de rails


zinnen racen die luidop de Alfa en de Omega lezen


de Eerste en de Laatste van bij het begin.

©De Kimpe Marleen
2010 - 17 februari 2017

11:38 Gepost in Blog, gedachten | Permalink |

14-02-17

ER WAS EENS EEN ZONNEBLOEM

PhotoEE

17:23 Gepost in Blog, gedachten | Permalink |

ZOENENDE TULPEN

Foto

15:18 Gepost in Blog, gedachten | Permalink |

ER WAS EENS ...

Ik laat

jullie nu los, vlieg over zee

en bos, verspreid geur en

kleur wereldwijd

toe maar.


(c) De Kimpe Marleen
14 februari 2017

08:56 Gepost in Blog, gedachten | Permalink |

12-02-17

SPIEGELBEELD

Gisteren verstond
een binnenlandse zonnebloem
er zich niet aan, dat ze de wereld
 eens stil zag staan - in het wit -

Vandaag leest ze haar kompas.
Vertrekt ze pas met hoge mast,
als de zon afreist, doodgemoederd
 de weg wijst aan haar spiegelbeeld.

Morgen stuurt haar goddelijke kroon,
de winter goudgeel bij en wanneer die
een stapje opzij gaat, wel dan lachen
de mensen als zonnebloemen, zielsblij.

©De Kimpe Marleen
12 februari 2017

17:56 Gepost in Blog, gedachten | Permalink |

11-02-17

MANNA

Zelfs in de twintigste eeuw

likken tulpenlipjes sneeuw

vallen ze onder de gena

van opstaan en o-pen gaan

herkennen ze diep in hen het naakte

 raken ze het liefdevol aan en maken ze

ze weldra hun kinderdromen waar.


©De Kimpe Marleen
11 februari 2017

12:30 Gepost in Blog, gedachten | Permalink |

10-02-17

DE EEUWELINGE

Met net een ijzige trip
achter de rug
belandde ik aan bij
de eeuwelinge haperend
  voor de ophaalbrug
zij was zo oud
ik voelde zo koud maar
ze legde in de naam
van de liefde
onze handen als torens
op elkaar en zo
 verwarmden wij mekaar
er opende zich langzaam
een warm luik
terstond dacht ik aan
een warmwaterkruik
en zij … ze lachte

ik werd Valentijn gewaar.

©De Kimpe Marleen
10 februari 2017

11:57 Gepost in Blog, gedachten | Permalink |

07-02-17

WINTERSE SOUVENIRTJES


Bedolven onder een witte hoorn des overvloeds, sneeuwt het de wanhoop nabij. De muisgrijze hemel, rookt het gitzwarte van de nacht uit, strooit de klok rond poedersuiker.

Maar de kou bijt ruw van zich af. Twijfelende vingers tintelen, want ja, het bloed stokt bijna, het kleurt blauw. Kom, neem een stoel hier dicht bij de haard, het gedicht door het toverraam is veel waard.  Hier genieten we van een goed zicht op de wit geplaveide daken.

Zie je die poedelzachte sneeuwuil, elke avond  echoot hij wijselijk een goedenacht, het straatlicht schijnt hem bij. Van opzij, zie je de vlokjes naar beneden dwarrelen, het lijkt zo op een glazen bol, waar je aan moet schudden. Nu in het echt!

Om in extase te raken al die blanke daken, de gladde wegen echter, schitteren als een spiegelpaleis . Mensen wassen hun ogen met sneeuw, om beter te zien. Misschien glijden ze dan niet in het dichtgerijmde water, waarvan de diepte het ijs herkauwt tot zuiver kristal.

Maar morgen, zendt de zon haar stralen, vuurt ze haar pijlen af. Tot dan laat de lente zich wiegen in kakelverse sneeuw. Nog even, dan diept ze een warme ijskus op uit de aardkorst. Zet ze de dooi in, zweven er geen sneeuwvlokjes meer. Moeten we weer naar onze glazen bol, vraag je: “Toe schud nog eens een keer …”

©De Kimpe Marleen
2010 – 7 februari 2017
 

21:11 Gepost in Blog, gedachten | Permalink |

05-02-17

HET MUZIKALE MANDJE

De regenboog boog zich minzaam
over een eenvoudig rieten mandje
spatte uiteen liet de viooltjes alleen
zette een hemel op aarde in de verf

 lieftallige kleuren vormden gauw
 één geheel roken naar een muzikaal
 do re mie en naar een dirigent die
 de hogere diepblauwe tonen kent

wie van hen speelde de eerste viool
welke betoverende bloem was zijn idool
hij wist het niet want het rieten mandje
verwoordde in eenvoud zijn lievelingslied.

©De Kimpe Marleen
5 februari 2017

20:12 Gepost in Blog, gedachten | Permalink |

02-02-17

LICHTMIS

Het Levende Woord

niet IN maar UIT

Maria geboren

kun je HET horen

kun je HEM zien

misschien ...

(c) De Kimpe Marleen
2 februari 2017

12:31 Gepost in Blog, gedachten | Permalink |

01-02-17

ZONSOPGANG

Met voeten diep wegzakkend

in de sneeuw probeerde ik

de maan te vangen toen ik ontwaakte

was het reeds zonsopgang

smaakte de winter naar voorjaar

en toen zette hij de schommels klaar

proefde hij diepere horizonnen

gaf hij zich gewonnen in een hoge zwaai

naar omhoog bijkans tot de hemelboog.

(c)De Kimpe Marleen
2009 - 1 februari 2017

11:23 Gepost in Blog, gedachten | Permalink |