04-04-17

O, NACHTEGAALTJE.

En weer loopt deze lentedag,
langs een klaterend beekje,
zachtjesaan  af.
Tegen morgen vergeten,
wat er vandaag, vuil aan was.
Verbonden met de bron,
ontspringt er telkens een schone lei.

En wij, wat doen wij.

Zingen we in de deemstering mee
met het lied van de nachtegaal, uiten we de stem
met hem, een intens bewogen dagverhaal.
Geen één, zal op het andere lijken.
Een bundel vreugde, een pakje verdriet,
neen, dat vergelijkt men niet.
Het leven is niet enkel wat men ziet.


©De Kimpe Marleen
4 april 2017

13:05 Gepost in Blog, gedachten, Muziek | Permalink |