14-04-17

MARIA MAGDALENA

Ze hebben mijn Here weggelegd,
ligt Hij daar nu nog altijd, in dat graf.

Waarom die zware steen, nergens
een engel die me helpen wil, zo stil.

Ginds dwaalt er een tuinman rond, zal ik
het wagen, hem te vragen me te helpen.

Zijn ogen kijken dwars door mij heen, en
hij prevelt mijn naam, zo liefdevol als geen.

Nadat de tuinman in een lichte mist lijkt opgegaan,
wordt het me klaar, dat Hij de derde dag zal opstaan.

Komen dan werkelijk, Zijn woorden uit, word ik,
Maria Magdalena, Zijn bruid, onvoorstelbaar.

Mag nooit vergeten, welk lijden er is voorafgegaan,
om nooit meer voor een gesloten hemelpoort te staan.

©De Kimpe Marleen
14 april 2017

14:23 Gepost in Blog, gedachten | Permalink |