05-11-17

DE LUTHERROOS

STUKJES UIT EEN DUITSE BIJBELSTUDIE
(vrij vertaald)

De Lutherroos is een zegel, die Martin Luther uitgedacht heeft en als zijn theologisch kenteken alzo verpersoonlijkt. In het jaar 1517 vindt men de zegel voor de eerste maal op een brief, die Luther aan de rechtsgeleerde Christoph Scheurl verzond. In een beroemd geworden brief van 8.juli 1530 aan de raadsheer Lazarus Spengler beschrijft Martin Luther de totstandkoming van zijn zegel.

ZWART: In het midden staat het kruis. Daar werd Jezus, de onschuldige zoon van God veroordeeld. Hij verdroeg dit voor onze zonden. En zo verloste hij de mensheid.  Wij kunnen onszelf niet verlossen, dat kan alleen HIJ.

ROOD:
Het rode hart omringt het kruis. Als u in uw hart gelooft, dat Jezus voor u gestorven is, en dat God Hem uit de doden heeft opgewekt, zal u worden gered.

WIT: Het rode hart wordt dan weer door een witte roos omsloten. Zij zal u daaraan herinneren dat God de mensheid van alle zonden reinigt en ze vrede, vreugde en troost wil schenken.

GROEN: De groene bloemblaadjes spreken ervan, in geloof te groeien. Het gaat erom dat wij meer op De Zoon gaan gelijken. Dat gebeurt, wanneer we tot Hem bidden, acht slagen op het Levende Woord en doen, wat de Heer van ons wil.

HEMELSBLAUW: De witte roos staat in een hemelsblauw veld. Dit wil ons zeggen, dat het geloof aan de gekruisigde en opgestane Heer het begin van de Eeuwige Heerlijkheid is.

GOUD: Dit alles wordt door een gouden ring omcirkeld. De eeuwigheid heeft geen einde. Voor degenen, die Jezus Christus aanvaarden als
Ver-los-ser, worden nood, leed en boze machten overwonnen. Zijn ze al overwonnen, aan het kruis. De nieuwe aarde zal een feest van eeuwige vreugde zijn. Men zal de Verlosser verheerlijken en aanbidden.

Nota: men kan de Lutherroos googlen om ze beter te zien.  

12:31 Gepost in Blog, Boeken, gedachten | Permalink |

01-10-17

DE GOUDSBLOEM

Veel kleine zonnen in
het oranje en in het geel,
herbronnen aldaar.

Willen volstrekt nog niet
slapen gaan en staan
nog eens een keer op.

Maar ze komen pas
tot inkeer, in de herfst van
hun vergulde leven.

©De Kimpe Marleen
1 oktober 2017 

12:07 Gepost in Boeken, gedachten | Permalink |

02-04-17

HET SPROOKJESBOEK

Sprookjes bestaan.
Zie ik in de verte,
de zon, de maan met
haar sterren aan.

Doen ze me denken,
aan Die Ene God
uit mijn kindertijd.
Het hemeldak leek op
mij te vallen, zo dichtbij.

  Mijn kleutervingers konden
erop kleuren en schrijven.
 Om alzo even, in dat azuren
sprookjesboek te verblijven.

Zo tracht ik alsnog, maar
het lukt niet uit eigen kracht.
Om even bij de zon,
de maan met haar sterren
 te verblijven en bij de nog
altijd Dezelfde God, vanuit
mijn sprookjesachtige kindertijd.

Draagt de donkerste nacht
een kruis, kom ik daar alleen
maar thuis.

©De Kimpe Marleen
2 april 2017

12:19 Gepost in Blog, Boeken, gedachten | Permalink |

03-03-17

DOEL MAG BLIJVEN

Zie hem nog met
opgestroopte broekspijpen
voor me staan om
met een wijde blik

het pittoreske dorp
met zijn modderpoelen
stil en ontroerd
gade te slaan

Doel zal verdorren
eenzaam dwalen
in de schorren
zei hij tegen mij

boven dit gehucht
hangt er nu bijna
een halve eeuw
een rauwe elektrisch

geladen schreeuw
te bengelen in de lucht
tezamen met het schietgebed
van de vorige generatie

die zo graag vandaag
hun nazaat met opgestroopte
 broekspijpen ziet wandelen
door de straten van toen

naar de schorren toe.

©De Kimpe Marleen
2009 - 3 maart 2017

14:47 Gepost in Boeken, gedachten | Permalink |